من مست و تو ديوانه ما را که برد خانه --- صد بار تو را گفتم کم خور دو سه پيمانه
 در شهر يکي کس را هشيار نمي بينم --- هر يک بتر از ديگر شوريده و ديوانه
 هر گوشه يکي مستي دستي زده بر دستي --- وان ساقي سرمستي با ساغر شاهانه
 اي لولي بربط زن تو مست تري يا من --- اي پيش تو چو مستي افسون من افسانه
 از خانه برون رفتم مستيم به پيش آمد --- در هر نظرش مضمر صد گلشن و کاشانه
 چون کشتي بي لنگر کژ ميشد و مژ ميشد --- وز حسرت او مرده صد عاقل و فرزانه
 گفتم که رفيقي کن با من که منت خويشم --- گفتا که بنشناسم من خويش ز بيگانه
 گفتم : ز کجايي تو؟ تسخر زد و گفت اي جان --- نيميم ز ترکستان نيميم ز فرغانه
 نيميم ز آب و گل نيميم ز جان و دل --- نيميم لب دريا نيمي همه دردانه
 من بي دل و دستارم در خانه خمارم --- يک سينه سخن دارم هين شرح دهم يا نه
 تو وقف خراباتي دخلت مي و خرجت مي --- زين وقف به هوشياران مسپار يکي دانه
 مولانا جلال الدين محمد بلخي