بسم الله الرحمن الرحیم

السلام علیک یا صاحب الزمان (عج)

	دعـوا بـر سـر خـال
دعوا بر سر خال حکايت دعوا بر سر «خال» از زمان خواجه حافظ شيرازي آغاز گرديد و تا زمان معاصر ما کشيده شد! داستان با بيتي از اشعار حافظ آغاز گرديد. سپس صائب تبريزي در سالهاي بعد به گونه‏اي انتقادي و با الگو برداري از اصل شعر، حافظ را محکوم به اشتباهش کرد و نهايتا شهريار پاسخي زيبا و شنيدني براي صائب تيريزي سرود. حافظ اگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل ما را --- به خال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را صائب تبريزي اگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل ما را --- به خال هندويش بخشم سر و دست و تن و پا را هر آنکس چيز مي‏بخشد ز مال خويش مي‏بخشد --- نه چون حافظ که مي‏بخشد سمرقند و بخارا را شهريار اگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل ما را --- به خال هندويش بخشم تمام روح و اجزا را هر آنکس چيز مي‏بخشد بسان مرد مي‏بخشد --- نه چون صائب که مي‏بخشد سر و دست و تن و پا را سر و دست و تن و پا را به خاک گور مي‏بخشند --- نه بر آن ترک شيرازي که برده جمله دل‏ها را به هر حال داستان به اينجا ختم نشد و در گوشه کنار اشعاري را با مضاميني مشابه داريم. البته موارد بالا به صورت رسمي و از قول شاعران شناخته شده بود. مثلا اگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل ما را --- فداي مقدمش سازم سر و دست و تن و پا را من آن چيزي که خود دارم نصيب دوست گردانم --- نه چون حافظ که مي‏بخشد سمرقند و بخارا را و يا در جايي ديگر کمي طنز آلود اگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل ما را --- به خال هندويش بخشم يه من کشک و دو من قارا ز خاک گور مي‏دانم سر و دست و تن و پا را --- ز مال غير مي‏دانم سمرقند و بخارا را عزراييل ز ما گيرد تمام روح و اجزا را --- چه خوشتر مي‏توان باشد؟ ز آن کشک و دو من قارا اما داستان باز هم ادامه يافت اگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل ما را --- به خال هندويش بخشم سرير روح ارواح را مگر آن ترک شيرازي طمع‏کار است و بي‏چيز است؟ --- که حافظ بخشدش او را سمرقند و بخارا را کسي که دل بدست آرد که محتاج بدن‏ها نيست --- که صائب بخشدش او را سر و دست و تن و پا را و نهايتا به اين شعر مي‏رسيم که با کمي تغيير در وزن حافظ را مسئول تمام اين دعاوي مي‏داند چنان بخشيده حافظ جان! سمرقند و بخارا را --- که نتوانسته تا اکنون کسي پس گيرد آنها را از آن پس بر سر پاسخ به اين ولخرجي حافظ --- ميان شاعران بنگر فغان و جيغ و دعوا را وجود او معمايي است پر از افسانه و افسون --- ببين! خود با چنين بخشش معما در معما را پگاه و بخشندگی حافظ بيا حافظ که پنهانی من و تو دور از اين غوغا --- به خلوت با هم اندازيم اين دل‌های شيدا را رها کن ترکِ شيرازی! بيا و دختر لر بين! --- که بر يک طره‌ی مويش ببخشی هر دو دنيا را فزون بر چشم و بر ابرو فزون بر قامت و گيسو --- نگر بر دلبر جادو که تا ته خوانده دريا را شبی گر بختت اندازد به آتشگاهِ آغوشش --- ز خوشبختی و خوش‌سوزی نخواهی صبح فردا را شنيدم خواجه‌ی شيراز ميان جمع میفرمود --- پگاه است آنکه پس گيرد سمرقند و بخارا را بدين فرمايش نيکو که حافظ کرد می‌دانم --- مگر ديگر به آسانی کسی ول می‌کند ما را نظر شما چيست؟؟؟
+ نوشته شده در ساعت توسط محمود \|

	وَ مَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ