کشتي شکست خورده طوفان کربلا --- در خاک و خون طپيده ميدان کربلا
گر چشم روزگار برو زار ميگريست --- خون ميگذشت از سر ايوان کربلا
نگرفت دست دهر گلابي به غير اشک --- زآن گل که شد شکفته به بستان کربلا
از آب هم مضايقه کردند کوفيان --- خوش داشتند حرمت مهمان کربلا
بودند ديو و دد همه سيراب و ميمکید --- خاتم ز قحط آب سليمان کربلا
زان تشنگان هنوز به عيوق ميرسد --- فرياد العطش ز بيابان کربلا
آه از دمي که لشگر اعدا نکرد شرم --- کردند رو به خيمه سلطان کربلا
آن دم فلک بر آتش غيرت سپند شد --- کز خوف خصم در حرم افغان بلند شد

اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكَاةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ الْمِصْبَاحُ فِي زُجَاجَةٍ الزُّجَاجَةُ كَأَنَّهَا كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِن شَجَرَةٍ مُّبَارَكَةٍ زَيْتُونِةٍ لَّا شَرْقِيَّةٍ وَ لَا غَرْبِيَّةٍ يَكَادُ زَيْتُهَا يُضِيءُ وَ لَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌ نُّورٌ عَلَى نُورٍ يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَن يَشَاء وَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ۞ سوره نور ؛ آیه 35 خدا نور آسمانها و زمين است. مثل نور او چون چراغداني است که در آن چراغي باشد، آن چراغ درون آبگينه‏اي و آن آبگينه چون ستاره‏اي درخشنده. از روغن درخت پر برکت زيتون که نه خاوري است و نه باختري افروخته باشد. روغنش روشني بخشد هر چند آتش بدان نرسيده باشد. نوري افزون بر نور ديگر. خدا هر کس را که بخواهد بدان نور راه مي‏نمايد و براي مردم مثلها مي‏آورد، زيرا بر هر چيزي آگاه است.

مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُم مَّن قَضَى نَحْبَهُ وَ مِنْهُم مَّن يَنتَظِرُ وَ مَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا ۞ سوره احزاب ؛ آبه ۲۳ از مومنان مرداني هستند که به پيماني که با خدا بسته بودند وفا کردند بعضي بر سر پيمان خويش جان باختند و بعضي چشم به راهند و هيچ پيمان خود دگرگون نکرده‏اند.

آنالما چیست؟

چرا هنگامي كه هواپيما در ارتفاع پرواز مي‌كند، رد سفيدي از خود به‌جا مي‌گذارد؟

 من مست و تو ديوانه ما را که برد خانه --- صد بار تو را گفتم کم خور دو سه پيمانه
 در شهر يکي کس را هشيار نمي بينم --- هر يک بتر از ديگر شوريده و ديوانه
 هر گوشه يکي مستي دستي زده بر دستي --- وان ساقي سرمستي با ساغر شاهانه
 اي لولي بربط زن تو مست تري يا من --- اي پيش تو چو مستي افسون من افسانه
 از خانه برون رفتم مستيم به پيش آمد --- در هر نظرش مضمر صد گلشن و کاشانه
 چون کشتي بي لنگر کژ ميشد و مژ ميشد --- وز حسرت او مرده صد عاقل و فرزانه
 گفتم که رفيقي کن با من که منت خويشم --- گفتا که بنشناسم من خويش ز بيگانه
 گفتم : ز کجايي تو؟ تسخر زد و گفت اي جان --- نيميم ز ترکستان نيميم ز فرغانه
 نيميم ز آب و گل نيميم ز جان و دل --- نيميم لب دريا نيمي همه دردانه
 من بي دل و دستارم در خانه خمارم --- يک سينه سخن دارم هين شرح دهم يا نه
 تو وقف خراباتي دخلت مي و خرجت مي --- زين وقف به هوشياران مسپار يکي دانه
 مولانا جلال الدين محمد بلخي

عشق يعني
نان ده و از دين مپرس
در مقام بخشش از آيين مپرس
هر کسي او را خدايش جان دهد
آدمي بايد که او را نان دهد